Duchowie艅stwo
Duchowie艅stwo, tak偶e kler (艂ac. clerus z gr. kl茅ros) - og贸艂 duchowie艅stwa w danym kraju lub przynale偶膮cego do okre艣lonego Ko艣cio艂a.
Poj臋cie stanu duchownego powsta艂o w prawie wyznaniowym, kt贸re zazwyczaj odr贸偶nia duchowie艅stwo, czyli kler (gr. kleros 'udzia艂'), od wiernych, czyli laikatu (gr. laos 'lud').
Duchownym jest ten, kt贸ry przyj膮艂 艣wi臋cenia lub zosta艂 ordynowany, czyli diakon, prezbiter i biskup.
Zakonnicy, kt贸rzy nie przyj臋li 艣wiece艅 kap艂a艅skich, okre艣lani s膮 poprawnie jako osoby konsekrowane. Tak wi臋c osoba zakonna mo偶na by膰 osob膮 konsekrowan膮 nie nale偶膮c膮 do stanu duchownego lub nale偶e膰 do obu tych stan贸w jednocze艣nie.
Z tego punktu widzenia rozr贸偶nia si臋 duchowie艅stwo zakonne (osoby duchowne, kt贸re z艂o偶y艂y r贸偶nocze艣nie 艣luby zakonne) i 艣wieckie (osoby duchowne, kt贸re nie z艂o偶y艂y 艣lub贸w zakonnych).
Osobami konsekrowanymi s膮 tak偶e cz艂onkowie instytut贸w 艣wieckich, kt贸rzy jednak z definicji - jako konsekrowane osoby 艣wieckie - nie mog膮 by膰 osobami duchownymi.
[edytuj] Historia w Polsce
Jako stan spo艂eczny (a wi臋c w innym sensie) duchowie艅stwo wyodr臋bni艂o si臋 w Polsce w XIII wieku, kiedy arcybiskup Henryk Kietlicz uzyska艂 od ksi膮偶膮t piastowskich przywileje borzykowski (1210) i wolborski (1215), nadaj膮ce immunitety s膮dowy i podatkowy dobrom ko艣cielnym. Tym samym Ko艣ci贸艂 w Polsce wyodr臋bni艂 si臋 spod w艂adzy ksi膮偶膮t, zwolniony z podatk贸w na rzecz pa艅stwa i poddany wy艂膮cznie w艂asnym s膮dom ko艣cielnym. W 艣redniowieczu duchowie艅stwo mia艂o najwi臋kszy bezpo艣redni wp艂yw na ludno艣膰 danego pa艅stwa, a po艣redni poprzez papie偶a i biskup贸w na kr贸la i w艂adc贸w tego kraju. Przyk艂adem mo偶e by膰pe艂nienie przez prymasa urz臋du interrexa. Od innych 艣redniowiecznych stan贸w r贸偶ni艂 si臋 tym, 偶e by艂 zasilany wy艂膮cznie przez osoby z innych stan贸w, a to ze wzgl臋du na obowi膮zuj膮cy w Ko艣ciele rzymskokatolickim celibat.