prof. Edward Bekier (1883-1945) _ W stroju dziekana Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie

Edward Bekier - (ur. 9 pa藕dziernika 1883 w Sierpcu, zm. 10 lutego 1945 w Wilnie) - chemik, zajmuj膮cy si臋 chemi膮 nieorganiczn膮 i fizyczn膮. Profesor zwyczajny Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, za艂o偶yciel katedry chemii fizycznej oraz oddzia艂u Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie.

[edytuj] Biografia

Syn Jana Ignacego Bekiera i Marii z Nawrockich. 艢wiadectwo dojrza艂o艣ci otrzyma艂 w roku 1904 w II Gimnazjum Filologicznym w Warszawie.

W latach 1904-1905 studiowa艂 na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W roku 1905 zosta艂 relegowany z uczelni za udzia艂 w bojkocie szk贸艂 rosyjskich. W latach 1905-1911 studiowa艂 chemi臋 na Uniwersytecie Jagiello艅skim w Krakowie. Na podstawie pracy do艣wiadczalnej w zakresie chemii uzyska艂 tytu艂 doktora filozofii.

W roku 1912 podj膮艂 studia w pracowni chemii fizycznej Uniwersytetu w Getyndze, a nast臋pnie w latach 1913-1914 studiowa艂 na Politechnice w Charlottenburgu w Berlinie. W 1915 zosta艂 asystentem w katedrze chemii Politechniki Warszawskiej, nast臋pnie w roku 1918 pracowa艂 jako adiunkt w katedrze chemii nieorganicznej tego uniwersytetu. W 1919 zosta艂 powo艂anu na stanowisko docenta i wyk艂ada艂 na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej oraz Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kurs贸w Naukowych (p贸藕niejsza Wolna Wszechnica).

W czasie wojny polsko-bolszewickiej ochotniczo s艂u偶y艂 w Wojsku Polskim jako kanonier I Pu艂ku Artylerii Zenitowej.

Dekretem Naczelnika Pa艅stwa w 1920 zosta艂 mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1921-1922 prowadzi艂 katedr臋 chemii nieorganicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu a od roku 1922 organizowa艂 katedr臋 chemii fizycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, kt贸r膮 prowadzi艂 do wybuchu II wojny 艣wiatowej w 1939 r.

W 1936 z r膮k Prezydenta RP otrzyma艂 nominacj臋 na profesora zwyczajnego. W latach 1923-1924 i 1931-1932 by艂 dziekanem Wydzia艂u Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Wile艅skiego, a w latach 1924-1925, 1928-1929 oraz 1932-1933 prodziekanem.

By艂 wsp贸艂za艂o偶ycielem i wieloletnim prezesem oddzia艂u Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie, cz艂onkiem Towarzystwa Przyjaci贸艂 Nauk oraz Societe de Chimie Physique w Pary偶u. Zorganizowa艂 i kierowa艂 bibliotek膮 chemiczn膮 Uniwersytetu Wile艅skiego. By艂 tak偶e za艂o偶ycielem i kuratorem "Ko艂a Chemik贸w".

W czasie II wojny 艣wiatowej prowadzi艂 wyk艂ady chemii fizycznej w ramach tajnego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

[edytuj] Dorobek naukowy

Jego dorobek naukowy to 29 pozycji opublikowanych w pi艣miennictwie chemicznym krajowym i zagranicznym. S膮 to prace z dziedziny elektrochemii i radioaktywno艣ci oraz w艂asno艣ci metali ich i stop贸w. G艂贸wny kierunek jego dzia艂alno艣ci naukowej dotyczy艂 kinetyki chemicznej w uk艂adach niejednorodnych i jednorodnych.

[edytuj] Inne

Jego 偶on膮 by艂a Stanis艂awa z Hanicz贸w. Z tego ma艂偶e艅stwa pochodzi syn Jan Jerzy (ur. 1929).

[edytuj] Bibliografia

• A. Peretiatkowicz, M. Sobeski, Wsp贸艂czesna Kultura Polska, Ks. 艢w. Wojciecha, Pozna艅 1932, str. 11
• "呕ycie Mazowsza" (miesi臋cznik regionalny), P艂ock 1935, nr 1, str. 27
• S. 艁oza, Czy wiesz kto to jest? G艂. Ksi臋g. Wojsk., Warszawa 1938, str. 34
• A. Uli艅ska. Prof. dr Edward Bekier (1883-1945), Wiadomo艣ci Chemiczne, Rocz. XVIII, 1964, zesz. 9, str. 485-492
• J. Chodkowski (red. nacz.) Ma艂y s艂ownik chemiczny. Wiedza Powszechna, Warszawa 1974, str. 68
• H. Jotkia艂艂o. O Edwardzie Bekierze s艂贸w kilka. "Kurier Wile艅ski", 8. stycznia 1994. str. 9
• L.Tomaszewski. Wile艅szczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. Oficyna RYTM, Warszawa 1999, str. 376