G艂oski pochylone
G艂oski pochylone, inaczej g艂oski 艣cie艣nione - samog艂oski, kt贸re powsta艂y z rozwoju dawnych g艂osek d艂ugich; w starych tekstach najcz臋艣ciej oznaczane znakiem diakrytycznym ' nad liter膮 oznaczaj膮c膮 g艂osk臋; dzi艣 ju偶 nie istniej膮 w polszczy藕nie literackiej, cho膰 zachowa艂y si臋 w dialektach; g艂oski pochylone zanika艂y w polszczy藕nie stopniowo, ostatecznie ich oznaczania zaprzestano oko艂o 1936 roku (postanowienia PAU), stwierdzaj膮c, 偶e wymowa pochylonych (wcze艣niej d艂ugich) ujednolici艂a si臋 z wymow膮 g艂osek jasnych (kr贸tkich); reliktem dawnych oznacze艅 jest w polszczy藕nie rozr贸偶nienie u/贸.
[edytuj] Wymowa
Nie mo偶emy poda膰 stuprocentowo pewnej warto艣ci fonetycznej staropolskich g艂osek pochylonych, bo z oczywistych wzgl臋d贸w nie ma nagra艅 j臋zyka staropolskiego. Niemniej bardzo prawdopodobne jest, 偶e:
- pochylone a (obecnie oznaczane grafemem 氓) - brzmia艂o jak [蓱] lub [蓲],
- pochylone e (茅) - jak [e],
- pochylone o (贸) - jak [o].